Stanowiska bojowe i okopy

 

Stanowiska bojowe i okopy

 

Stanowisko ogniowe (SCHUTZEN STELLUNG)

Dla prowadzenia ognia strzelec zajmuje stanowisko ogniowe. Stanowisko ogniowe musi zapewnić widok i ostrzał w nakazanym kierunku. Najlepiej jeśli leży w miejscu nie oczekiwanym dla przeciwnika i jest skryte. Ukrycie przed wzrokiem uniemożliwia przeciwnikowi skuteczny ogień. Także w terenie otwartym i pozornie płaskim istnieją zagłębienia, leje, doły, fałdy terenu, które mogą ułatwić działanie bronią, ukrycie przed wzrokiem. Gorsze stanowisko należy przystosować do użycia.

 

 

Ulepszanie stanowisk (STELLUNG) – maskowanie (TARNUNG)

Strzelec musi nauczyć się szybko sprawnie w sposób skryty ulepszania i maskowania swego stanowiska ogniowego.
Chodzi o ułatwienia działania bronią np. podpórka pod karabin lub wykonanie rubieży strzeleckiej. W razie mozliwości jak najszybciej strzelec powinień poprawić właściwości ochronne stanowiska np. pogłębić lej, okop, zagłębienie terenu, zachowując przy tym zasady maskowania. Wyrzucona ziemia zawsze zdradza, trzeba ją maskować przez upodobnienie do otaczającego terenu przy pomocy podręcznego materiału, jak darń, piasek, liście, gałązki, śnieg. Lub wynosić za pomocą pałatki w miejsce zamaskowane.

 

 

Okopywanie się. (BEGRABEN)

Jesli tylko to możliwe należy wykorzystać naturalne osłony. Zagłębienia, rowy, korzenie, skarpy. W terenie otwartym pozbawionym osłon strzelec okopuje się z własnej inicjatywy, lub na rozkaz. Dowódca wskazuje kierunek wedle którego strzelcy orientują swoje okopy. Dowódca informuje o odstępie (ABSTAND) pomiędzy poszczególnymi okopami. Strzelcy zaczynają od wykonania okopu do pozycji leżącej.

 

 

Następnie do pozycji klęczącej a wreszcie pogłębiaja swój okop do wyskości piersi. Jeżeli nadal nie nadchodzi nieprzyjaciel, sztuka wojenna nakazuje połączyć rozdzielone pojedyncze okopy transzeją. W ten sposób powstaje zwarta linia obrony. Połączone transzejąpozycje pozwalają w czasie walki na bezpieczne przemieszczanie pomiędzy zagrożonymi puntaki. Umozliwia też w razie śmierci jednego ze strzelców zastąpienie go innym z mniej naciskanego odcinka.

Dowódca może zarządzić przygotowywanie stanowisk dwójkami. Okop dwuosobowy ma wiele zalet. Podczas przygotowywania pozycji jeden ze strzelców może czuwać podczas gdy drugi kopie, analogicznie rzecz się ma do pełnienia warty po wykonaniu pozycji. We dwoje jest także poprostu raźniej wobec stresu powodowanego walką. W czasie walki jesli jeden z załogi okopu zginie, drugi wciąż może walczyć nie powodując wyrwy w systemie obrony. Na otwartym płaskim terenie zaleca się usuwanie ziemi i nie tworzenie nasypu przed czołem okopu. Ziemię nalezy usuwać za pomocą celty lub płaszcza, wynosić na tyły pozycji i maskować. W polu, nasyp może być dobrze widoczny dla wroga. Jeżeli teren na to pozwala, jest pofałdowany lub zarośnięty wysoką trawą, nasyp jest zalecany, ale należy go starannie zamaskować pobliską roślinnością. Okopy podwójne mogąmieć różny kształt, proste, w kształcie litery U lub V.

 

Podczas kopania okopu baczną uwagę należy zwracać na broń, aby nie została przypadkowo zasypana. Można przykryć ją celtą lub płaszczem. Celta lub płaszcz powinny być rozłozone w pobliżu, by mogły być szybko użyte w razie ataku lotniczego w celu maskowania prac. W samym okopie obojętnie jakiego rodzaju warto wykonać na dnie odpływ wody w postaci głębokiej dziury. Pozycja powinna być bez przerwy udoskonalana. Można wykonać zadaszenie z gałęzi nakrytych celtą lub wykopać półki na granaty i amunicję. Udoskonalenia są ograniczone jedynie żołnierską wyobraźnią.

 

rfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-slide