Szyki bojowe

Szyki bojowe

Rząd (SCHUTZENREIHE)

Standardowa dziesięcioosobowa drużyna w polu posuwała się w dość luźnym szyku marszowym.
Formację tę nazywamy „Die Schutzenreihe”. Szyk ten stosowano do podchodzenia do pozycji wroga lub gdy spodziewano się napotkania przeciwnika. Kiedy pada rozkaz uformowania szyku, drużyna ustawia się gęsiego za strzelcem MG (Anschlussman)i formuje formację „schutzenreihe”.

Schutzenreihe
 

Podczas marszu w terenie dowódca zwykle znajdował się kilkanaście metrów przed swoją drużyną. Za nim podążał strzelec karabinu maszynowego i jego dwóch pomocników. Za nimi reszta drużyny z zastępcą dowódcy (Gefreiter) na samym końcu formacji, który pilnował, żeby nikt nie został z tyłu, a szyk się nie rozproszył. Żołnierze szli gęsiego jeden za drugim. A odstępy (ABSTAND lub ZWIESCHENRAUM) mierzono w krokach (TRITT) i miały one wynosić około pięciu kroków. Chyba że rozkaz w zależności od sytuacji stanowił inaczej.
Jeżeli któryś z żołnierzy zauważy wroga lub inne niebezpieczeństwo informuje o tym dowódcę, a ten wydaje komendę do zatrzymania i zalegnięcia „VOLLE DECKUNG” (kryć się!). Żołnierze nie zalegają w poprzedniej formacji jeden za drugim, ale skrycie zajmują pozycje wokół karabinu maszynowego, tak aby być gotowym do podjęcia działań obronnych lub zaczepnych. Drużyna zalega identycznie w sytuacji kiedy podczas marszu w terenie wykonuje się krótkie zatrzymania i postoje w celu nawigacji, nasłuchu i obserwacji terenu.

volle deckung

Dowódca decyduje o dalszych czynnościach. Drużyna może się okopać i oczekiwać na wsparcie lub przeprowadzić atak lub po prostu poruszać się dalej w szyku. Działania są determinowane konkretną sytuacją. Jeżeli sytuacja taktyczna wymaga posuwania się skokami, dowódca zajmujący stanowisko w środku pomiędzy żołnierzami wyznacza żołnierzom cel, który mają osiągnąć w danym skoku. Nie każdy skok musi być poprzedzony komendą. Jeżeli dowódca wyda komendę „FOLGEN” (podążać) lub „VORWARTS”. Żołnierz w zależności od potrzeby sam szuka schronienia i ocenia długość i moment skoku, tak by trzymać sie w odpowiedniej odległości od dowódcy i mieć mozliwośc prowadzenia walki. Jeżeli zalegająca drużyna ma posuwać się dalej w rzędzie dowódca wydaje komendę „IN EINE REIHE MIR NACH MARSCH!” (W jednym rzedzie za mną marsz) W tym momencie drużyna ponownie tworzy formację marszową w jednym rzędzie za dowódcą.

Tyraliera (SCHUTZENKETTE)

Tyraliera to szyk bojowy, w którym żołnierze pododdziału tworzą pojedynczy szereg, a odległość pomiędzy pojedynczymi żołnierzami wynosi 5-8 metrów. Tyraliera pozwala z formacji marszowej (Schutzenreihe) obrócić front formacji w kierunku ataku i daje mozliwość użycia największej siły ognia jaką dysponuje oddział. Drużyna tworzy tyralierę po komendzie „GANZE GRUPPE SCHUTZENKETTE!” (cała drużyna -tyraliera!)

tyraliera

Podczas formowania się tyraliery pierwsza sekcja strzelców ustawia się na prawo od obsługi karabinu maszynowego „Tzn. Anschlusman”, a druga na lewą jego stronę. Tyralierę można rozwijać wedle rozkazu na prawo lub lewo od dowódcy. Na komendy „GRUPPE NACH RECHTS SCHUTZENKETTE” (Drużyna na prawo – tyraliera!) lub „GRUPPE NACH LINKS SCHUTZENKETTE” (Druzyna na lewo – tyraliera!).
Karabin maszynowy zawsze trzyma się blisko dowódcy. Skupianie się w bezpośredniej odległości karabinu maszynowego jest zabronione. Odstępy w tej formacji zwane „Zwieschenraumm” lub „Abstand” stale powinny wynosić 5 do 8 metrów. Dowódca zajmuje pozycję najbardziej dogodną dla niego. Zwykle w środku lub na skrzydle formacji. Formację powinien zamykać zastępca dowódcy, który pilnuje by szyk został utrzymany podczas całej akcji. Ruchy tyraliery ograniczone są raczej do krótkich skoków. Długie odcinki utrudniają poruszanie się i dezorganizują drużynę i cała formację. Podczas poruszania się tyralierą w akcji bojowej zabronione są rozmowy, z wyjątkiem przekazywania komend, rozkazów, informacji o terenie i położeniu wroga. Tyraliera w pewnych sytuacjach może być stosowana do ataków przełamujących prowadzących do walki wręcz i na bagnety.

tyraliera
 

Marsz ubezpieczony (AUFKLARUNG MARSCH)

Jest to formacja stosowana w łatwym do poruszania się terenie i w warunkach dobrej widoczności w wypadku wysokiego prawdopodobieństwa napotkania wroga. Związany z zaczepnymi działaniami patrolowymi. Zaletą jest to, że formacja ma możliwość szybkiego skierowania ognia we wszystkie strony. Żołnierze ubezpieczają się wzajemnie. W razie nagłego ostrzału z lądu lub powietrza ugrupowanie może się szybko rozproszyć. Dowódca znajdujący się w centrum formacji może trzymać pieczę nad całym oddziałem. Niewątpliwą wadą jest trudność utrzymania drużyny w szyku w trudnym terenie ograniczającym widoczność.

marsz ubezpieczony

Drużyna porusza się w luźnej formacji, ustawiając się na kształt szachownicy. W taki sposób, aby jeden strzelec nie utrudniał drugiemu prowadzenia obserwacji i ognia na wprost. Dowódca porusza się w centrum formacji.
Przed szykiem w odległości 10-20 metrów porusza się czujka złożona z dwóch strzelców (Jeden jest wyznaczony na starszego) Starszy, opierając się na rozkazach dowódcy i własnym doświadczeniu wybiera drogę w terenie i dowodzi młodszym wysuniętym jeszcze bardziej do przodu. Zadaniem młodszego jest dokładna obserwacja i błyskawiczna reakcja na zagrożenie. O wszystkim melduje starszemu, który informacje przekazuje dowódcy. Komunikacja odbywa się za pomocą ręcznych sygnałów. Rozmowy są zakazane bezwzględnie.

Żródło:
Reibert, Der Dienstunterricht Im Heere 1939

rfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-sliderfwbs-slide